Met plezier schrijf ik het eerste bericht vanuit onze startlokatie, het Summit Hotel in Kathmandu. Het zijn een paar drukke dagen geweest sinds afgelopen maandag toen ik in het mij zo vertrouwde Kathmandu arriveerde. OK, de reis had wat langer geduurd door een verplichte tussenstop in Delhi, maar wat is 5 uur vertraging op een avontuur van 2 maanden?!? Ookal plan je de expeditie naar een hoge berg als Cho Oyu nog zo perfect en denk je aan alle details te hebben gedacht, er zullen nog wel meer zaken anders lopen dan verwacht.

Laat en vermoeid aangekomen dus en gelukkig hadden de 3 deelnemers die een dag eerder arriveerden, Suzanne, Thom en Robert, niet op me gewacht (ik zou om 07.00 uur arriveren). Zij waren de stad in gegaan en dit gaf mij tijd om al mijn hier opgeslagen expeditie-spullen te voorschijn te (laten) halen. De chaos (zie foto) in mijn kamer is compleet en ik hoop dat ik alles voor zaterdag-ochtend in orde heb, want dan vliegen we naar Lhasa in Tibet.

De chaos van René...

Ter informatie, Tibet is tegenwoordig eigenlijk gewoon China. We spreken nog wel over T.A.R., dat staat voor Tibet Autonomous Region, maar van dat autonome is vrijwel niets meer over. Alleen in de uithoeken van de T.A.R. leven Tibetanen in kleine gemeenschappen nog autonoom en verder schrijven de Chinezen overal de wet voor.

Maandag nog wel even gebeld met Asian Trekking, mijn voor expedities in Tibet vertrouwde handling-agent, en een afspraak gemaakt voor dinsdag. Dat kon echter pas na de afspraak met Miss Elizabeth Hawley, de levende encyclopedie op het gebied van Himalaya-expedities (zie www.himalayandatabase.com). Zij had mij maandagavond al ’te pakken’ en aldus zat ik dinsdag om 10.00 uur met haar aan de koffie.

Het is altijd een genoegen haar weer te zien. Haar kennis is op het gebied van expedities is onwaarschijnlijk en met plezier liep de afspraak uit tot een uur of 12...... (zie foto). Alle gegevens over de deelnemers (naam, adres, leeftijd, man of vrouw, ervaring, getrouwd of niet, kinderen ja of nee enz.), alles over het te volgen reisschema inclusief het aantal kampen op de berg en de data waarop we toppogingen plannen, het wordt allemaal keurig netjes opgeschreven en later in de computer verwerkt door jongere medewekers. Een
laptop? Nee, daar zal de inmiddels 76 jarige Miss Hawley ver van blijven.

De levende legende Miss Hawley; still going strong!


In de middag alle expeditie-zaken besproken en opgelucht vastgesteld dat het gehele begeleidingsteam aangenomen was en dat ook hun paspoorten van een visa zijn voorzien. We krijgen een extra goede keukenploeg mee en de 5 klimsherpa’s als gepland. Verder zou de cargo die middag vrij worden gegeven en vanaf de inklarings-afdeling op het vliegveld naar het Asian Trekking terrein worden vervoerd. Dat werd echter later en later......

Woensdag 6 april 2005

Maar, geen problemen, de volgende dag wederom opgelucht: ALLE cargo in originele staat aangetroffen, uitgezocht en deels meegenomen naar het Summit Hotel. We zullen nogal wat technische uitrusting en etenswaren moeten herschikken. Hopelijk levert dat bij de invoer in Tibet geen echte problemen op, want eigenlijk behoor je van de cargo af te blijven tot in Tibet. De rest van de dag al weer bezig met zaken voor het najaar. Een gezellige lunch, die tot 16.20 uur duurde....., in het Shangrila Hotel met de medeverantwoordelijke voor de unieke expeditie die we in het najaar organiseren, zie daarvoor www.de-ice.nl .

Donderdag 7 april 2005

Boven mijn hoofd, op het dak van het hotel, staat nu de technische uitrusting op het gebied van zonne-energie z’n werk te doen, zodat de batterijen die we meenemen in ieder geval opgeladen zijn voor we vertrekken. Ondertussen dit stukje schrijven, waaraan ik vanmiddag/vanavond nog iets toe wil voegen, nadat alle overige deelnemers aan de expeditie aangekomen zijn en de welkomst-puja is ondergaan (...)! Nu eerst verder met de chaos achter mijn rug.

Vervolg, donderdag 7 april 2005

Volgens de welbespraakte Evert Wesker kwam het door 180 kmpu staartwind dat de groep een half uur eerder landde dan verwacht. Alle bagage aanwezig, bus aanwezig (zie foto), helpende handen aanwezig, ook nu loopt alles weer voorspoedig.

Aankomst op de luchthaven van Kathmandu

Over de stoffige hoofdstraten van Kathmandu naar het Summit Hotel alwaar de welkomstvlag hangt en de welkomst-puja plaats zal vinden. Opgetogen springt iedereen uit de bus om daarna samen de puja te ondergaan (zie foto’s).

Hans ontvangt de thika

Rene steekt de ’heilige’ vuren aan en als iedereen voorzien is van thika (rode stip op het voorhoofd), de rakshi (Nepalese jenever) rijkelijk vloeit en ieder zijn hardgekookte ei achter de kiezen heeft is het even rust. De kamers worden ingedeeld, er worden al plannen gemaakt voor stadsbezoek morgen en iedereen besluit om de dag rustig voort te zetten. Sommigen nemen nog even een duik in het zwembad en anderen verpakken vast hun bagage, zodat ze morgen vroeg de stad in kunnen. Gegeten wordt er straks in het hotel en dan zal het wel een vroege duik in bed worden!

René ontsteekt het heilige vuur

Ik vind het persoonlijk een mooi moment om uiteindelijk aan de voet van de Himalaya verenigd te zijn met het team dat zich in de afgelopen tijd gevormd heeft. Mensen kwamen erbij, mensen haakten af in de periode die volgde op de eerste informatie-bijeenkomst meer dan 1 1/2 jaar geleden. Slechts her en der liet ik vallen dat ik in 2005 weer een expeditie naar de Cho Oyu wilde organiseren en nu......, nu staat er een team van 16 mensen die elkaar inmiddels hebben leren kennen en allemaal klaar zijn om van ons avontuur in Tibet een hoogtepunt te maken! We zijn er klaar voor!

Iedereen ingezegend, met een glaasje rakshi in de hand; het avontuur kan nu ECHT beginnen

Het eerste hoofdstuk is af, geschreven door de hoofdverantwoordelijke van deze expeditie. Ik denk verder niet vaker meer aan het woord te komen dan de anderen, want ik geef met veel plezier het toesenbord vrij aan de deelnemers die zo’n ’Reis van je Leven’ graag willen verwoorden aan de achterblijvers thuis.

Hou ons in de gaten, het wordt een mooie reis!

Met expeditie-groet,

Rene de Bos, Kathmandu, 7 april 2005