Op 2 juni bereikten 6 deelnemers van de expeditie de top van de 8201 meter hoge Cho Oyu. Jan van den Bos, Dawa Sherpa, Dennis Verhoeve, Marlies Neefjes, Pasang Sherpa en Dorji Sherpa hebben daarmee een grandioze prestatie neergezet, uniek dit seizoen.
Maar een expeditie is pas 100% goed afgerond als iedereen weer veilig beneden is. Ik heb vele expedities ondernomen en geleid en altijd hoop je dat het noodlot je bespaard blijft. Tot gisteren leek dat ook nu weer het geval te zijn.
Niets is echter minder waar. Tijdens de afdaling naar kamp 3 is een van onze deelnemers bij een abseil-manoeuvre ernstig ten val gekomen. De meeklimmende Sherpa is acuut afgedaald naar kamp 2. Daar heeft hij met de walkie-talkie bericht kunnen zenden naar basiskamp. De vraag hoe de andere deelnemer en Sherpa het maakten, waren zij getuige van het ongeval?, bleef onbeantwoord.....
De schemer viel in en wolken trokken voor de berg langs. Het werd een lange, akelige nacht met walkie-talkies op standby, want niemand wist tot vanmorgen wat zich verder op de berg heeft afgespeeld.
Vanmorgen vroeg is een Sherpa in razend tempo weer omhoog geklommen van kamp 2 naar kamp 3, alwaar hij één deelnemer en één Sherpa in relatief goede gezondheid aantrof. Zij bleken niet op de hoogte van het ongeval, maar waren slechts erg laat in de nacht in kamp 3 aangekomen.
De Sherpa is nog verder geklommen, naar de plek van het ongeval. Hij heeft niet anders kunnen constateren dan dat onze gevallen medeklimmer, de val niet heeft overleefd.
Een onbeschrijfelijke triestheid overschaduwt nu deze expeditie. Een expeditie met een fantastisch team van uitzonderlijk fijne mensen die al na een paar weken als vrienden met elkaar omgingen. Een expeditie die niet kapot kon.......
De bergwereld is soms keihard. Een touw waaraan al vele mensen 'veilig' zijn afgedaald kan toch een keer breken en een ongeval veroorzaken waar niemand bij bergtochten vooraf aan wil denken. Dat zo'n klassiek bergongeval deze expeditie moet overkomen is onbeschrijfelijk triest. Het is het grootste drama dat mij in de bergen is overkomen en zal altijd een zwarte vlek in mijn herinnering blijven.
De nabestaanden van de overledene zijn inmiddels op de hoogte gebracht en wij beginnen aan een trieste aftocht naar huis; zonder Dennis.
Voor mij is dit het moment om met dit bericht het dagboek, dat er tot op gisteren zo geweldig positief uitzag, af te sluiten. Vervolg geven aan dit dagboek, na een dag die als een schitterende droom verliep, maar eindigde als een vreselijke nachtmerrie, vind ik uitgesloten.
Ik, wij als team, wensen de nabestaande van de overledene heel veel sterkte met het verwerken van het verlies.......
René de Bos, Expeditieleider |
Bericht archieven bekijken